Contents

લહરી… 1

અનુક્રમ.. 4

મનચકોર.. 6

આશ્ચર્ય.. 7

શરદની એક રાત્રી… 8

સંયોગભાવ.. 9

ત્રિરંગ.. 10

અજંપો… 12

મન – મગતરું.. 13

વિમુક્ત માનવી… 14

ઘેરી રહે તો… 14

જીવનમૃત્યુ… 15

કોણ ?. 16

હા, નિશા… 17

કૃષ્ણત્રયી… 18

 

લહરી

ચીમનલાલ લ. વ્યાસ

ˈનિશાકરˈ

મુખ્ય વિક્રેતા.

ગૂર્જર ગ્રંથરત્ન કાર્યાલય – પ્રકાશક તથા વિક્રેતા – ગાંધી રસ્તો – અમદાવાદ.

પ્રકાશક – ચીમનલાલ લ. વ્યાસ – પો. બૉક્ષ – ૧૫૪૭ – લુસાકા – (ઉત્તર રહોડેશિયા)

પ્રથમ આવૃત્તિ ː ૧૯૬૩

કિંમત . રૂ।. ૨-૫૦ ન. પૈ.

મુદ્રક

ગોવિંદલાલ જગશીભાઈ શાહ – શારદા મુદ્રણાલય – પાનકોર નાકા – અમદાવાદ.

અર્પણ…

આચાર્યશ્રી રામપ્રસાદ પ્રેમશંકર બક્ષીને…

અપંખાળું પંખી તવ નયનનો નેહ મળતાં,

નિકુંજે કિલ્લોલ કવિતવનની મસ્ત મનડે…

નિવેદન…

જીવનના પરમ રહસ્યના નિતાન્ત રમણીય અણસારાનું કોક વાર અલ્પ વિચાર-પુદગલ ઊગે ને અદ્રશ્ય થઈ જાય છે તેમાંનું ઝીલી શકાયું તેટલાનો કલાવ્યાપાર માંડી આ ˈલહરીˈનું સર્જન કર્યું છે. ભાવબ્રહ્મના ઝગારાને સાકાર કરવાની ઘેલછા ક્યાંથી જાગી તે જાણતો નથી. સૌન્દર્યની ભાવનાને કેટલે અંશે મૂર્ત કરી શક્યો છું તેનીય ખબર નથી; કદાચ ઘેરનો ઘેર પણ હોઉં. શાંતિ અને માંગલ્યની વિશ્વઝંખનામાં ˈલહરીˈ અત્યાલ્પ પણ સાદ પૂરાવી શકશે? આ જ પ્રશ્ન આજે તો હું મને પૂછી રહ્યો છું. લેખન પાછળની મારી આંતરિક વૃત્તિ પર વિવિધ વ્યક્તિઓ, વાચન, સ્વ-પરાનુભવ, આદિની અનેકમુખી અસર થઈ જ હશે.

આમાંનાં કેટલાંક કાવ્યોને પ્રગટ કરનાર સામયિકો તેમજ કવિતા પ્રવૃત્તિને પોષવામાં સહાયભૂત થતા મુરબ્બીઓ ને સ્નેહીઓ પ્રત્યે આભારની લાગણી અનુભવું છું.

ચીમન લ. વ્યાસ – પો. બૉક્ષ – ૧૫૪૭ – લુસાકા – (ઉત્તર રહોડેશિયા).

આવકાર

પૂરાં એકવીસ વર્ષ પહેલાં કવિમિત્ર ચીમન વ્યાસનો મને પરિચય થયો. અલ્પ દિવસોનો એ સંબંધ સમયના માપથી કાર્લાર્ણવ ઉપર સરેલ કોઈ લહરી જેવો જ હતો.

દશેક વર્ષ પછી ફરીને અમે મળ્યા. ત્યારે શ્રી વ્યાસ મુંબઈની એક કોલેજમાં ગુજરાતી ભાષા અને સાહિત્યનું અધ્યાપન કરતા હતા.

વળી દશેક વર્ષે અમદાવાદ આવીને મને તેઓ મળ્યા, ત્યારે જાણ્યું કે દૂર રહોડેશિયામાં તેમણે વસવાટ સ્વીકાર્યો છે, લુસાકા નગરમાં. આ વખતે અંતરિયાળ સમયની ભેટ જેવો એક સંગ્રહ તેઓ આપી ગયા. અધ્યયન અને અધ્યાપનના એમના જીવનકાળમાં યૌવનસુલભ પ્રવૃત્તિ તરીકે એમણે જે દુઃસાહસ કર્યું, તે હતું ચિદાર્ણવમાં પ્રતિ પળ ઉઠતી લહરીઓને શબ્દોની ચાળણીમાં ઉલેચવાનું દુષ્કર કાર્ય.

સહેલું ગણાય ત્યારે પણ લેખન ઝાઝેરા મંથન પછીનું નવનીત હોય છે. ભાષામાં કાવ્યનું અવતરણ સર્વ અર્થમાં ધન્ય પ્રસંગ બને છે, જો કવિને કાવ્ય સિદ્ધ થાય તો. એટલે જ કાવ્યની ખોજમાં વર્ષો અર્પનાર કવિજન સમાજને ઉપકારક લેખાય છે. કાવ્યવ્યાપાર માનવે વેઠેલ યાતનાઓમાં સહુથી નિર્દોષ વ્યાપાર ઠર્યો છે. એ એવો સોદો છે જેમાં બધી ચિંતા અને બધી ખોટ કવિને માથે, અને નફામાં રહ્યું તે સમાજને સમર્પિત.

ˈલહરીˈ આવા પ્રકારની ભેટ હોવાથી હું આદરપૂર્વક તેને સત્કારૂં છું. દૂર આફ્રિકામાં વસીને યોગક્ષેમની પ્રવૃત્તિમાં રચ્યા રહેવું પડે ત્યારે પણ સ્વભાવમાં હૈયાસંપત સાચવીને લેખન કરી રહેલા આ કવિમિત્રના સૌજન્યે મને ઋણી બનાવ્યો છે.

અમદાવાદ                                                        સં. ર. ભટ્ટ

૩-૭-૧૯૬૨

 

 

અનુક્રમ

અનુક્રમ નામ પાનું અનુક્રમ નામ પાનું
મનચકોર 3 ૧૮ બાળક 27
આશ્ચર્ય ૧૯ કવિ ૨૮
શરદની એક રાત્રી ૨૦ વિધિકાંકરા ૨૯
સંયોગભાવ ૨૧ હસ્તાક્ષર ૩૦
ત્રિરંગ ૨૨ ભૂલી પડેલી હંસીને ૩૧
અજંપો ૨૩ પહાડીના ફૂલને ૩૨
મન-મગતરૂં ૧૦ ૨૪ મારી કેડીમાં ૩૩
વિમુક્ત માનવી ૧૧ ૨૫ આરજૂ ૩૪
ઘેરી રહે તો ૧૨ ૨૬ મૃત્યુની ગાંઠ ૩૫
૧૦ જીવનમૃત્યુ ૧૩ ૨૭ ઝાકળ ૩૬
૧૧ કોણ? ૧૪ ૨૮ ઈશુનું સ્મિત ૩૭
૧૨ હા, નિશા ૧૫ ૨૯ શબ્દ હેં? ૩૯
૧૩ કૃષ્ણત્રયી ૧૬ ૩૦ પરિસંખ્યા ૪૦
૧૪ દારોગા ૨૨ ૩૧ કાલ ને આજ ૪૧
૧૫ એક નજરે ૨૪ ૩૨ પલ્લું ૪૨
૧૬ સ્પૃહા ૨૫ ૩૩ એક દર્શન ૪૩
૧૭ માનવતા ૨૬ ૩૪ દેહને ૪૪
૩૫ રોમેન્ટિસિઝમ ૪૫ ૬૪ ત્યાં ૯૦
૩૬ ખરી ગોળી છૂટે ૪૬ ૬૫ ગોકળ કાના ૯૧
૩૭ કષ્ટાતું સૌન્દર્ય ૪૮ ૬૬ ચન્દ્રમાન ૯૨
૩૮ લઈ લે આંખો ૪૯ ૬૭ શી યાત્રા ૯૪
૩૯ દીઠાં ૫૦ ૬૮ શ્રેયશત્રુ ૯૫
૪૦ ઘોડાલિયું ૫૧ ૬૯ હરિહંસ ૯૬
૪૧ સૌન્દર્ય ૫૨ ૭૦ અમે તો ૯૭
૪૨ પૂજારી ને પ્રભુ ૫૪ ૭૧ પારણું ૯૮
૪૩ તર્પણ ૫૫ ૭૨ સુખોદગમ ૯૯
૪૪ બંધન ૫૬ ૭૩ દુઃખોદગમ ૧૦૦
૪૫ મગફળી ૫૯ ૭૪ ખેડુત ૧૦૧
૪૬ હું + એ ૬૧ ૭૫ મધ્યમવર્ગ ૧૦૨
૪૭ કાશ્મીર ૬૨ ૭૬ શહેરી ૧૦૩
૪૮ આકર્ષણ ૬૬ ૭૭ ચાસ ૧૦૪
૪૯ પતનપ્રેમ ૬૭ ૭૮ કલાદર્શન ૧૦૫
૫૦ કાળ ૬૮ ૭૯ તો ઘણું ૧૦૬
૫૧ જૂનું નવું ૬૯ ૮૦ સંગતિ ૧૦૭
૫૨ આજ, સખી ૭૨ ૮૧ મજૂર ૧૦૮
૫૩ સ્મરણાંજલિ ૭૩ ૮૨ પુનરાવર્તન ૧૦૯
૫૪ અમદાવાદને ૭૫ ૮૩ અનુયાયી ૧૧૦
૫૫ કાળકોતરમાં ૭૭ ૮૪ મારા શહેરે ૧૧૪
૫૬ નોરતાં ૭૮ ૮૫ લાલ બત્તી ૧૧૫
૫૭ ગુરૂ શિષ્ય ૮૦ ૮૬ અગાહી ૧૧૬
૫૮ આકર્ષણ ૮૧ ૮૭ હાથને શું ૧૧૭
૫૯ લુસાકા ૮૩ ૮૮ નારિયેળી ૧૧૮
૬૦ ભોજન ૮૫ ૮૯ જાગૃતિ ૧૨૦
૬૧ સ્પુટનિકને ૮૬ ૯૦ પુરદેવતા ૧૨૧
૬૨ ૩૦ મી જાન્યુઆરી ૧૯૫૮ ૮૭ ૯૧ तद्तूरे तद्न्तिके ૧૨૫
૬૩ ખેલદિલી ૮૯ ૯૨ આવનજાવન ૧૪૪

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

મનચકોર

મનચકોર ! ક્યાં તું ફરે ?

તૃપ્તિ કાજે સ્થૂળ દેહની આતમ શીદને હરે ?

પ્રેમજ્યોતને પડખે મૂકી પંકમહીં ડગ ભરે ?

મનચકોર ! આ શું કરે ?

ભોજનથાળ ભર્યો હડસેલી સમણાંમાં કાં સરે ?

ગંગાજમના નીર તજી રેતીમાં કૂવા કરે ?

મનચકોર ! અવળું ફરે ?

વિશ્વાસફૂલેલી વિશ્વવાડીમાં શંકાસર્પથી ડરે ?

તુષાર ટીપે તરસ છીપશે ? શાને વલખાં કરે ?

મનચકોર ! શાંતા હરે ?

સ્નેહ છલોછલ સરોવર ભરિયું, મૃગજળ પૂંઠે મરે ?

તર્કતંતુની જાળ રચીને જાતે સપડાઈ મરે ?

મનચકોર ! પાછું ફરે ?

૧૮-૭-૫૨.

 

 

 

 

આશ્ચર્ય

આકાશ કેરી ધરતી તપાવી,

શુક્રર્ષિ નંદી હળિયે નિયોજી,

તેજોન્ન વાવે વર રોજ ખેડી…

નીંદી કરે તે ય મઘામજૂર,

આછોરતું ને મસ તૂલ ફુલ્લ…

પેખી પ્રમોદે મુનિ નેત્ર ઢાળી,

હસંત ગાંડું ચિર કાળ, કન્યા,

ચારી જતી ત્યાં મૃગલું નિરાંતે…

૬-૭-૫૪.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

શરદની એક રાત્રી

સજી શ્વેત સાડી સરી શ્યામરંગી,

નભે વાદળી તે રસી વાડકાંટા,

ભળી ચંદ્રમાં, જ્યાં અબોલા રસંતું,

હતું મોલ ઓઠે કૃષિપ્રીતયુગ્મ…

રમે બાળ શેˈરી, શરીરે સફેદ,

ખરી તેમ તારા ય છૂટા પડેલ.

નવોઢા સુચંપી કરી સાસુકેરી,

જતાં નાથ પાસે થઈ દેર તેથી,

ગયો નિંદરુંમાં લપેટાઈ તેને,

જગાડંત પ્રેમે ભરી ચીમટીને…

મને જાગતાને જગાડી ય તેમ,

નિશા એક આવી જતી શારદી રૈ…

૬-૨-૫૫.

 

 

 

 

 

સંયોગભાવ

આછું કેવું હસે છે, શશિયર રવિનું તેજ પામી હસે ને !

અંગાંગે યજ્ઞ યોજી, ધવલ કિરણનો પ્રાણ હોંશે પખાળી…

શાતા સંભાવ્ય ઢોળી, અકલિત ઉરની માંડવીમાં સુવાડી,

મારૂં હૈયું રસે છે, સતત અનિલ જે ગોષ્ઠિદા પુષ્પ ચાહે…

શુકલા રાત્રી ઉતારી સ્વજનસુખ વડાં વસ્ત્ર તારાજડેલાં,

ગાળી વર્ષા વહાવી અનિમિષ નયને રૂપ ચૂમંત તારૂં…

ઘેલી સંયોગદાત્રી રજનિરતિભલી આપણી લગ્નકુંજે,

કેવું ચાહે પ્રભાત શતદલ સબળું રોપવા, શારદા ! તું ?

૩૦-૧૨-૫૪.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ત્રિરંગ

સહું સતત બાળતા પ્રખર વાયરા ગ્રીષ્મના,

વિદગ્ધ ઉરપદ્મના રસપરાગને શોષતા…

તણાય અતિ વૃષ્ટિમાં નવલ અંકુરાદર્શ સૌ,

નવાણસહ હું ધરું ગગનકાલિમા અંતરે…

તળાવ મુજ બુદ્ધિનું મલિનતા ઉઘાડી કરી,

ગ્રહે શરદ સાથમાં અવનિકીટના બિંબને…

સદોષ હિમકાળમાં પ્રણયનીર થીજી જતાં,

બચેલ હરિયાળી તે ધવલતા અકારી ધરે…

અને શિશિર ડારતી અડગ ઊર્મિઓ તે છતાં,

વહું જિવિતભાર કાં વજનમાં વધે જાય જે ?

કહું, શરમ આવતી તદપિ ? આટલી ખેવના ː

વસંતરસ માહરે વહવવા થવું કોકિલા…

(૨) વસંતરસ માહરે વહવવા થવું કોકિલા…

ન શક્ય યદિ એ બને, તદપિ ના બનું ગ્રીષ્મ હું…

પિડાય ધરણી બધી પ્રબળ ઝાળમાં વેરની,

ઉમેરણ ન હું કરું શરણકુંજને બાળવા…

વિષૈલ જગજીભને ઉરસુધારસે સીંચવા,

બનું સફળ તો ભલે, વિષમ વાત ના ઉચ્ચરું…

ધરી જગત સામને ગણિત આત્મસૌન્દર્યનું,

ન વા શિવ સુભાવના જનનનો બનું જ્યોતિષી…

નહીં નયન આકળાં અધિક ઓશિયાળાં કરું,

ન તો વ્યથિત વિશ્વને વ્યથિત ભાર મારે કરું…

થવું પ્રણયપંથનું કુસુમ, કંટકો તીક્ષ્ણ ના,

ઉરે, જગત સુન્દરોત્તર બને, ભરી ઝંખના…

(૩) ઉરે, જગત સુન્દરોત્તર બને, ભરી ઝંખના,

કશુંક વિપરીત હાં, હ્રદયખેતરે જો રહે…

ઉબાણ મસ ખેડવું, અધિક ક્ષારને એહના,

ઉભાણ સડવા દઈ ઉર મહીં જ સૌ દાટવું…

થશે મધુર મોલ શો શિવતણા રસે ઓપતો,

સદા મનુજ માત્રને ધવલ પંથ નિર્દેશતો !

હતાં સકલ લોક જે પ્રથમ પેખતાં વ્યંગમાં,

હવે નિજ કરાંગુલી મુખમહીં ગ્રહી ન્યાળશે…

વળી, સભર આગ્રહે ધન બધું મને વ્હેંચતો,

લહી કવણ ભાવથી મન મહીં ભલા બોધશે !

પરંતુ વિધિ ! ના ગમે અગર આ ય તો એહવું,

દઈ મરણ રાચજે જિવિતથી ચડે સોગણું…   ૮-૧૦-૫૩.

અજંપો

આશા શોધે સુખ હૈયાસાગરમાં,

મનની મીઠાશ હાથ નાˈવી જી રે…

સ્વાતિના મોતીને શોધે સાગરમાં,

મોટાં મોજાં ઉથલાવી જી રે…

ઢાળેલી છીપલીમાં સૂતેલી વેદના,

ઉડીને ચિત્તડે ચોંટી જી રે…

ફેડી ફીટે ન એવી વિરહની વેદના,

રૂંધીને કંઠ નેન ચૂતી જી રે…

તનના તરંગને મનના ઉમંગને,

વીંખીપીંખીને વિષ વામે જી રે…

ઘેલી આ જોવનાઈ કરી અપંગ ને,

વામણી વિરાટ બની ઘૂમે જી રે…

આતમના અજવાળે આંજીને વેદના,

હૈયામાં ઠાલવું ચેતના જી રે…

વાधे ઝાઝી તેમ અંતરની ખેવના,

જાગે મિલન કેરી ઝંખના જી રે…

૧૯-૫-૫૪.

 

૧૦

મન – મગતરું

છંછેડેલા મણિધર સમું ઓકતું ઝેર શાને,

નાનું શું આ મન-મગતરું માનવીનું સદાય ?

ના કોˈ છેડે તદપિ ? ઉરથી વ્યાપતી પ્રીત રૂંધી,

દેવા ગુસ્સો અતિ વિવશ થૈ આમ ખાલી કરે છે ?

તો નક્કી છે વિજય ઉરનો તેટલો ભવ્ય સદ્ય…

૩૦-૮-૫૩.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

૧૧

વિમુક્ત માનવી

ઉષોદય સુકાળની ગણતરીતણો જ્યારથી

થયો, મનુજ ઝૂઝતો રિપુવિમુક્ત થૈ મહાલવા…

હણી હ્રદયસત્ત્વને, રૂધિરઆજ્ય હોમ્યે જતાં,

અનંત વરસો પછી ˮ રિપુ અઠંગ છે માનવી…

સ્વયં નિજ જમાતનો,ˮ સમજ આટલી ઊતરી !

હજી સમય કેટલો વિફલ ઝૂરવું મુક્તિને ?

ચઢી, નિસરણીવડે વિમલ આત્મની, જાતથી,

ઘણા ઉપર ને પછી મલિન લોભઈર્ષ્યા-જડી…

કમાન કડવીતણો કડડ તોડતો સેતુ તે,

વિમુક્ત બસ માનવી, અવર સર્વ બંદી-જનો…

૩૦-૬-૫૪.

૧૨

ઘેરી રહે તો

શકે ન જીવી જન વર્તમાને,

ધારેલ રીતે, ન ભવિષ્ય ખેડે.

વિચાર ભૂતોસમ ભૂતકેરા,

ઘેરી રહે જો મનને સદાય…

૨-૭-૫૪.

૧૩

જીવનમૃત્યુ

મસ્તિષ્કે જે યુદ્ધ જામે ક્ષણાર્ધ,

ઊર્મિપ્રોર્યું શ્રેયનું કલ્પનોત્થ.

લાધે ત્યારે જે અજંપો અદીર્ઘ,

ને આનંદે પ્રાણપાંખો જરાક.

ત્યારે જીવ્યા તેટલી જિંદગાની,

બાકી તો સૌ મોત જીવ્યા કરે છે…

૨૦-૧૦-૫૪.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

૧૪

કોણ ?

સૂતાં સંધ્યા, ચોથનો ચન્દ્રમા ને,

પારેવાં સૌ, કોણ જાગે હજી છે ?

સ્વપ્નાં કેરી સૃષ્ટિમાં સ્વાતિ સાથે,

હાથાબેલી માણવી રાત આખી.

તેવો લ્હાવો છોડનારો અભાગી,

આકાશે તે કોણ તાકી રહે છે ?

પૃથ્વી કેરી રસસરિતને તીર ઊભો છતાં ય,

હૈયાઘાવો ગગનસરમાં કોણ ધોવા ચહે છે ?

શ્રદ્ધા છાંડી વનિ પરના ન્યાયના આસનેથી,

તારા ભોમે નિજ વિતકની કોણ ગાથા રડે છે ?

રાત્રી અંતે છે કશું ના બનેલું,

એવી રીતે કોણ ઉલ્લાસઘેલો.

દાબીને સૌ દર્દ ચીત્કાર, ડૂબે,

સૂર્યોત્સાહે કાર્ય અર્ધાં રહેલે ?

કોણે એનું ચિત્ત આવું ઘડીને,

શાને, કેવો વિશ્વવિશ્રમ્ભ યોજ્યો ?

૨૮-૧૧-૫૪.

 

૧૫

હા, નિશા

કરૂં સ્મરણ તાહરૂં સતત, શર્વરી શામળી !

ન તે તિમિરમાં બધાં દિવસપાપને ભારવા.

ન વા શ્રમ શરીરનો શયનમાં વહી શામવા,

નહીં વિષયની મઝા તવ કને સરી માણવી…

ન રૂદ્ર તવ રૂપથી, ભયકરા ! ડરૂં હું જરી,

કદી અરવ નાદથી ભડકતો નથી તાહરા.

ચહું ન લવ સાધના તવ કુતત્ત્વની હ્રેયના,

ગ્રહી શરણ તાહરૂં મલિનતા ન સંતાડવી.

સદા સ્મિત મુખે ધરી ફલદશા વહું કર્મની,

રહું સબળ ઉદ્યમી વિષયવાસના ત્યાગવા.

ન બીક પરવા કશી તિમિરતેજની કારમા,

ન દીન પણ હું, રખે સદય નેત્રથી દર્શતી.

અદીઠ રવિપુંજની કિરણરેખ કોˈ લાધશે,

લહી, સ્તવન આદરૂં સુભગ શાન્તિદા, ઓ નિશા !

૧૯-૬-૫૪.

 

 

 

૧૬

કૃષ્ણત્રયી

શ્રીકૃષ્ણ રાણીસહ એક રાત્રે,

સૂતેલાˈતા દ્વારિકામાં પ્રમોદે,

ત્યાં શબ્દ આવ્યો ˮ પ્રિય રાધિકા, ઓ !

ઓ રાધિકા રે ! વ્રજની નિવાસી ! ˮ

નિદ્રા નાઠી. સર્વ ઊઠ્યાં. જગાડ્યા,

પાસે આવી પ્રેમથી નાથને ય,

રાણીઓએ.

છતાં ˮ ના થયું છે કશું,ˮ એમ બોલી,

ખરો ભાવ ઢાંક્યો. ગયા તુર્ત ઊંઘી,

જગાડી મહેચ્છા ઘટસ્ફોટકેરી,

બધાં ય રાણી ઉરમાં સમાન.

કરી આમ ચર્ચા સવારે બધી એ ː

૧ લી રાણી — ˮ ક્યમ સહન થવું આ ? ક્યાં લગી આમ રˈશે ?ˮ

૨ જી રાણી — ˮ સકલ કુલવડેરી, રૂપ ને શીલપૂર્ણા,

વહુઅર સજવે છે મ્હેલ, તો યે ન જાણે,

નટવર નવ છોડે નામ રાધાતણું કાં ?ˮ

૩ જી રાણી — ˮ નિદ્રામહીં સ્મરણ જે રમણીતણું છે,

ચાલ્યા કરે, અવલ કાં નવ હોય રૂપે !ˮ

૪ થી રાણી — ˮ શ્રી પ્રાણનાથ સમરે પણ જે પુકારે,

તે શીલરૂપમય રે ! નહિ આપણે કે ?

બધી– ˮ સવારે પૂછશું આ સૌ રોહિણીમાતને નકી.ˮ

સવારે ના,

બપોરે ના ફાવ્યું પ્રિયતમતણાં કાર્ય કરવે.

જરી સંધ્યા પ્હેલાં સકલ મહિષી આતુર મુખે,

ગઈ માતા પાસે,

ધીરેથી ઘનરાધિકા મિલનનો વૃત્તાન્ત છે છેડિયો.